the boy

«Σε μια πόλη δίχως μέλλον, είναι το μέλλον που κλαίει.»

O The Boy, ένα χρόνο μετά το «Κουστουμάκι», επιστρέφει με μια διχοτομημένη κυκλοφορία στο label του Εξώστη. Μέσα σε ένα σακουλάκι θα βρείτε ως αποδεικτικά στοιχεία, το νέο του cd με τίτλο «Ηλιοθεραπεία» και το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Μαύρο Αίμα».

Το cd «Ηλιοθεραπεία» ηχογραφήθηκε τον χειμώνα του 2011 στα Soundflakes Studios από τον callmelazy. Διαρκεί 72 λεπτά και περιέχει 15 τραγούδια, όλα σε μουσική και στίχους του The Boy. Μια εικόνα από την Ηλιοθεραπεία :
«Χιονίζει στην Ακρόπολη. Στάχτες από καμένη σάρκα.
Οι δρόμοι κυβερνούνται από τα αδέσποτα σκυλιά.
Η βουλή έγινε απλά ουλή. Το αίμα που πηγάζει από αυτή
δροσίζει τους ποντικούς στους υπονόμους του Συντάγματος.
Και οι άνθρωποι στις ασφαλείς ταράτσες των ξενοδοχείων
κάνουν ηλιοθεραπεία μέχρι θανάτου.»

Το μυθιστόρημα 108 σελίδων, «Μαύρο Αίμα», γραφόταν ανά διαστήματα από το 2004 ως σήμερα. Είναι ένα πολιτικό πορνογράφημα και ακολουθεί την προσπάθεια της Σιωπηλής να αλλάξει τον κόσμο. Μια εικόνα από το Μαύρο Αίμα:
Κοίταξε το διαμέρισμα της από τον απέναντι δρόμο. Σκέφτηκε τι μικρό σπίτι για να συμβαίνουν τόσα εκεί. Ότι συνέβαινε στον κόσμο είχε να κάνει με εκείνο το εξαθλιωμένο διαμερισματάκι γωνία Πατησίων και Σολωμού. Έμεινε περήφανη να κοιτάει το παράθυρο του δωματίου της. Κάποιος δίπλα της σταμάτησε και άρχισε να κοιτάει προς την ίδια κατεύθυνση. Κοιτούσαν και οι δύο τώρα. Σαν να περίμεναν κάτι να βγει είτε από το παράθυρο είτε από μέσα τους. “Ναι”, είπε. “Η Σιωπηλή Ζαχαριά είναι το Μαύρο Αίμα ”.

Το βιβλίο και το cd είναι δυο όνειρα που τέμνονται. Δυο υγροί εφιάλτες για το μέλλον.

“Αυτή η επανάσταση θα είναι προσωπική”.

To “Please Make Me Dance”, η πρώτη του προσωπική δουλειά μετά τους Mary and The Boy, ήταν ένας από τους δίσκους που σημάδεψαν το 2009. O The Boy επιστρέφει για να ταράξει ακόμα περισσότερο τα νερά του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού με το «Κουστουμάκι», ένα άλμπουμ με ελληνικό στίχο στο σύνολό του. Πρόκειται για ένα δίσκο βαθειά προσωπικό, τόσο σε επίπεδο στίχων και βιωμάτων όσο και σε επίπεδο μουσικής, όπου ο The Boy έχει συνθέσει, παίξει και ενορχηστρώσει ενώ μοιράζεται την παραγωγή με τον Callmelazy. Αυτή τη φορά οι μελωδίες είναι απέριττες και χωρίς πολλά beat λειτουργούν σαν καμβάς για να αναδείξουν το περιεχόμενο των στίχων.

Το Αγόρι μεγαλώνει και έρχεται αντιμέτωπο με τους κρυμμένους σκελετούς στη ντουλάπα. Ξυπνάνε ερωτηματικά κοινωνικής και πολιτικής ουσίας. Οι νεκροί, κληρονομιά, ελπίδα και βάρος. Οι μεγάλοι, βολεμένοι μέσα σε ρόλους και μάσκες. Το «κουστουμάκι», ένας ρόλος από μόνο του, ο «κύριος», ο «καθωσπρέπει», ο «καταξιωμένος», ο «σιδερωμένος», μια ψεύτικη ενηλικίωση. Και όσο αυτός ο ρόλος χτίζεται, τόσο αυτός ο δίσκος αποδομεί κάθε τακτοποιημένο σύστημα αξιών και γδύνεται από εφέ και περιττά στοιχεία φτάνοντας σε ένα ατόφιο μεδούλι μέσα από ένα ανελέητο σφυροκόπημα λέξεων με πρωταγωνιστές το πιάνο, τα τύμπανα και την ερμηνεία του The Boy. «Ν’ ανοίξουν οι καρδιές να μπουν οι λέξεις/κι αν η μελωδία φαντάζει θλιβερή/μην τη φοβάσαι δειλέ!»

Ένα ανήσυχο βλέμμα αναζητά τη χαμένη ομορφιά μέσα στο βόθρο της μεγάλης πόλης. «Η ελπίδα μιας ελπίδας που είχα/ ταξιδεύει στο κενό/και το νήμα που ακολουθείς έχει κοπεί από καιρό/σε καιρό νιώθω κάτι αληθινό» Ένα γερασμένο διαμέρισμα το καταφύγιο μιας ελευθερίας που φοβάται τον εαυτό της. «Πέρα από την πόρτα μου υπάρχει ένα σκυλί/Δεν μπορώ να φύγω, δεν υπάρχει διαφυγή/Κι όσο κι αν φοβάμαι τη δαγκωματιά/πιο πολύ φοβάμαι την ελευθεριά.» Ένα αγρίμι αναζητά οξυγόνο μέσα στο τεχνητό κλάμα των δακρυγόνων. Ένα παιδί βουλιάζει μέσα στη σαπίλα, την απάθεια και το «ό,τι να ’ναι» της ελληνικής πραγματικότητας. «Να σταματήσει η γη/να μη γυρίζει μέχρι να ’ρθει κάτι/κάτι που θα έχει εξήγηση και κάτι που θα δικαιώσει/τον πόνο του ανθρώπου που ακόμα αρνείται να προδώσει»

Οι εφιάλτες ζωντανεύουν, βγάζουν νύχια και δαγκώνουν. Η αλήθεια μπαίνει σαν μαχαίρι στο κόκαλο. Δύσκολο να κλείσεις τ’ αυτιά σου, ή μήπως αυτό σ’ έχουν μάθει να κάνεις; «Η φωνή μας σάπισε/σκουλήκια έχουμε όλοι μέσα/ μπαγιάτικες καρδιές/κι όμως μας έχει μείνει λίγη μπέσα/ ακόμα, ναι!»
«Το Κουστουμάκι είναι μια παραληρηματική διαταραχή. Προσωπικά τραύματα μπλεγμένα με μετ-αποκαλυπτικές εικόνες τρόμου. Όνειρα και φαντασιώσεις. Παρελθόν και μέλλον. Πάντα απών το παρόν και η πραγματικότητα. Εικόνες και χαρακτήρες που κατοικούν στο μυαλό μου. Που γεννήθηκαν μέσα στην Αθήνα του 2010. Επιτέλους, ανατέλλουν τα έτη της επιστημονικής φαντασίας. Ένα αγρίμι μεθυσμένο τσιρίζει την ασχήμια του στα μπαρ. Φωνάζει για τα πρόσωπα που δεν έχουν πια σημάδια. Στο πεζοδρόμιο η Ελλάδα, βαμμένη ξανθιά με λιπ γκλός στα χείλη, έχει να πιάσει πελάτη μια βδομάδα. Να θυμάστε πάντα αυτό. «Είμαι αυτός που κολλάει από πίσω σας στο μετρό». Οι Άσπρες Φορεσιές τελούν το μυστήριο της συναισθηματικής αποσύνθεσης. Κράτα τα μάτια σου κλειστά όταν κοιτάς τους αφανείς επισκέπτες από τον Χειρότερο Πλανήτη. Στο Δάσος των Νεκρών φτιάχνουν την τροφή για τα μωρά της Νέας Κοινωνίας. Μα εσύ πιάσε το τσεκούρι σου, δειλέ μου φίλε, και δείξε μας τον νέο τρόπο επικοινωνίας. Εμείς θα καταλάβουμε. Πια δεν μιλάμε με λέξεις άλλα με αίμα. Όσο και αν φοβάσαι όμως την δαγκωματιά, πιο πολύ φοβάσαι την ελευθεριά. Βάλε το Κουστουμάκι της ενηλικίωσης. Είσαι ο Λη Χάρβευ Όσβαλντ. Πριν την τελευταία βολή ψιθυρίζεις “Αιώνια θα είστε πρωτοστάτες της γενοκτονίας”.» The Boy

Μετά το τέλος των Mary and The Boy, η προσωπική πορεία του Boy γίνεται πράξη με την πρώτη δισκογραφική δουλειά του που κυκλοφορεί από την Inner Ear. Ο δίσκος που τιτλοφορείται “Please make me dance” είναι ένα 37λεπτο αιχμηρό σετ με έναν ασταμάτητο ρυθμό ακονίσματος να ενώνει
τα τραγούδια, ο οποίος με πείσμα αρνείται να κάνει παύση παραμένοντας ζωντανός. Κατ’ ουσία το
“Please make me dance” είναι ένας χορευτικός δίσκος για τους συναισθηματικά παράλυτους. Χορός
χωρίς ταίρι αλλά και αγκαλιά με όλους.

Ένας ελληνικός δίσκος το 2009 θα μπορούσε να έχει και τραγούδια σε αγγλικό στίχο; Υπάρχει
αγγλική γλώσσα ή είναι πια δικιά μας και αυτή; Το προσωπικό μανιφέστο του Boy, στο οποίο η
γλώσσα γίνεται μέσο και σκοπός μαζί ,ξεκινάει με ένα βαριεστημένο «Πάτερ Ημών» και μετά
headbanging .Κάτι πρέπει να μας κάνει να χορέψουμε πάλι .Να ξυπνήσουμε το σώμα μας .

Η παραγωγή του δίσκου επιμελήθηκε από τον ίδιο τον Boy, ενώ το mastering από τον Cristian
Vogel.